a short presentation

Ondergrond TV maakte deze reportage van het 5-jarig jubileum van Breathing Bijlmer; de editie From Breathing with love. Het was zo’n fijne avond om terug te kunnen kijken, daarom deze post. ENJOY!

Het seizoen is weer begonnen en Black Ink biedt Breathing opnieuw het podium.
Host Clark Accord praat op betrokken wijze met gasten. Anousha Nzume peilt de meningen in de zaal. De avond wordt muzikaal omlijst door o.a. Orville Breeveld, Soul Mack en Zanillya (Ladybird in concert, The First Ladies).

ma 9 november | 20:00-22:00 uur
grote zaal | gratis entree
locatie: Pakhuis De Zwijger

meer info: www.sunshiptree.com

workshop dans Zouk
Pasty geboren op Curaçao, en Aisa geboren in Maastricht vormen ze het perfecte duo om Zouk te vertegenwoordigen. Na capoeira en buikdansen, stapte Aisa in 2003 over op Zouk en gaf ze even later dansles aan basisschool kinderen in Brazilië. Pasty is begonnen als salsaspecialist waarna hij in ook in 2003 zijn liefde voor Zouk ontwikkelde.
Zouk is een heel sensuele dans waarbij heel veel vloeiende bewegingen worden gedaan. Kenmerkend voor de dans zijn de bewegingen met het haar van de vrouw, en cambres, die de ronde bewegingen van het lichaam extra benadrukken. Zouk lijkt heel dromerig, alsof de dansers zweven. Het is een prachtige romantische, sensuele en zelfs dramatische dans om te zien, maar vooral magisch om samen te dansen.
Zouk is een dans die is ontwikkeld vanuit de Lambada, maar wordt gedanst op Zouk muziek die afkomstig is uit Cabo Verde, Guadaloupe, Matinique en het vergelijkbare Kizomba ritme ui Angola.
Pasty en Aisa hebben in 2004 les gegeven op het Lambada congres in Barcelona. Ze traden op tijdens het Summer salsa congres in België. Afgelopen november hebben ze de 2e prijs gewonnen in de internationale Lambada/ Zouk competitie in Amsterdam en inmiddels hebben ze hun Zouklove ook mogen delen met de kijkers van The box, Veronica, A2 en Rotterdam tv.
Naast hun eigen projecten dansen ze ook in het Danceteam Zouklovers, dit is tevens de naam van de Braziliaanse dansschool “Zouklovers” is, waar Pasty en Aisa ook les geven.

Student van de mens, de natuur, het leven en de muziek. Orville Breeveld heeft altijd zijn eigen ding gedaan. Vanaf 1998 organiseerde Orville verschillende talkshows en (onderwijs)symposia. Ook Stichting Breathing en het Breathing Bijlmer festival is Orville’s initiatief en concept. Orville is tevens verantwoordelijk voor de programmering en artistieke leiding van de stiching en het festival. Als muzikant en producer wordt hij voor de meest uiteenlopende optredens en projecten gevraagd. Zo heeft Orville’s Oxygen al op vele gerenommeerde podia gestaan en wordt ook als gitarist voor veel projecten gevraagd. Maar ook zijn composities en producties gaan de wereld over. Naast muziek voor radiostations en theatershows brengt Orville binnenkort zijn soloalbum uit genaamd First Breath.

Qsign is een professionele Caribisch band die onder leiding staat van de ex-drummer van Orquesta Pegasaya, Lim Rosinda.

Sinds haar oprichting in juni 2002 heeft de muziekgroep ontzettend veel onrust weten te veroorzaken met haar muzikaal niveau . Het is dan ook geen toeval dat Qsign op het moment behoort tot een van de beste caribisch bands.

Qsign bestaat uit 14 getalenteerde muzikanten die ieder hun sporen hebben verdiend in de Caribische muziekwereld. Qsign brengt Kadans, Zouk, Ritmo kombina en Merenque.

Door de enorme muzikale ervaring en bagage van de muzikanten is Qsign daar die laatste zaterdag van november 2005

Een ‘feel good expierence’. Zo mag je luisteren naar de muziek van Orange Grove noemen. De vijf bandleden zijn afkomstig van St. Maarten, Curacao en Suriname. Ze vonden elkaar in Rotterdam waar twee leden ook zijn opgegroeid. De overzeese invloeden hebben een positieve upbeat, reggae-sound als resultaat. Hun muziek is een mengeling van reggae, ska, rap en rock. Dit gecombineerd met de rauwe stem van leadsinger Michael Maidwell maakt Orange Grove een reggae-band met een scherp randje. Binnenkort duiken de jongens de studio in om hun debuutsingle ‘Cryin’ for wat you don’t got’ op te nemen. Hiermee willen ze de Nederlandse mainstream-markt veroveren. Over een paar maanden zullen we dus ongetwijfeld meer horen van Orange Grove.
door: Lorraine Marlisa

Bezoek voor meer info over Orange Grove www.orangegrove.nl

Als verrassing, zo is de Kaskawi-band Ondrofeni ontstaan op tien oktober 1993. Met een onverwacht optreden luisterden zes jongens een feestje op. Slechts met wat stokken en dozen. Deze zijn inmiddels verruild voor ‘echte’ instrumenten en de groep is uitgebreid van zes tot 15 man. De jongens in de leeftijd van 12 tot 15 jaar moesten alles nog ‘ondervinden’ met weinig geld en andere middelen. Vandaar Ondrofeni.
Ze ondervond en haalde in 1994 de finale van Kunstbende van de stichting BZO. Zo kwam ze op grote podia’s terecht zoals die van het Dunia Festival, het Kwakoe Festival, de Uitmarkt en zelfs het North Sea Jazz Festival. De televisie kon hun opzwepende geluid ook gebruiken in Wie van de drie, Bradaz, Het Klokhuis, Sahbie en Kardes en in programma’s van de NPS. Ondrofeni werd nog serieuzer en toerde met percussionist Nippy Noya. Zo speelde ze onder meer voor Mandela, Clinton en Kofi Annan tijdens een optreden voor UNESCO. Dat neemt niet weg dat  Ondrofeni nu de verjaardags- en bruiloftsfeestjes links laat liggen want daar zijn ze nog altijd te vinden.
door: Lorraine Marlisa

Het is even opletten bij OG Explosion ofwel Original Explosion. Deze Surinaamse muziekformatie is in 2000 geboren uit de band Explosion maar door meningsverschillen splitste een deel zich af en ging onder leiding van de bangie-spelende Dwight verder onder de naam OG Explosion. Haal ze dus niet door elkaar. De achttienkoppige band maakte vijf cd’s: ‘Wi Dolo’, ‘Oen Ben De Bifo’, ‘Summertime’, de live-cd ‘Dirty Dancing’ en ‘Speciaal Verzoek’ . Met hun opzwepende Kaskawi muziek is OG Explosion een graag geziene gast op Surinaamse feesten waar de muziek al lang niet meer als bar-bari (herrie) of broko-blik (gebroken blik) wordt ervaren. Nee, net als de getalenteerde muzikanten van OG Explosion weet men daar dat het maken van Kaskawi een goed gehoor vergt en daarbij een flinke dosis gevoel voor ritme. En dat ritmegevoel brengen ze maar al te graag over.
door: Lorraine Marlisa

Het was een groepje jongens dat liever musiceerde dan op straat rondhing zoals veel leeftijdgenoten deden. Met hun Antilliaanse Ritmo Combina-muziek maakten ze Buurtcentrum Stash in Amsterdam Zuidoost onveilig. Daar hielden ze jamsessies die de nodige belangstelling trokken. Na vele verzoeken om op te treden, werd hun speelsheid verruilt voor serieuze inzet. De groep werd steeds groter en na de nodige verschuivingen bleven er tien jongens over, variërend in de leeftijd van 15 tot en met 20 jaar. Tegenwoordig gaan ze als No Fear door het leven. En hebben ze onder meer opgetreden op het Kwakoe Zomerfestival en tijdens de Carnaval Jump bij de Arena Boulevard. Maar ze willen meer zijn dan louter muziek. No Fear wil laten zien dat er een lichtpunt is in de probleemsituatie met Antilliaanse jongeren in Nederland. Dat het mogelijk is om je vrije tijd zo te besteden dat het vruchten afwerpt. Daar zijn ze immers zelf een voorbeeld van.
door: Lorraine Marlisa